Create Your Own Countdown

Google

   
  *** İYİLİK İ«İN KOŞANLARIN YERİ***
  HAYIRSEVER HATICE OKUR . DİLRUBA EVLERİ
 

İlgili resim

=>Geniş Ropörtaj Bu yazının devamında

Yazıya sığmayan Bursalı hanım Hatice Okur

Eğer Rahman bize bir uyarı da bulunacaksa bunu imtihanla değil,
hafif bir tokatlamayla da yapabilir ve sarsılırsınız.

bu hanımı dinledikten sonra sanki omuzlarımdan biri tutup beni
baştan aşağı silkeledi.

Bu kendisini ikinci dinleyişim nedense bu sefer daha farklıydı..

Sanki imanın ete kemiğe bürünmüş haliyle tanıştım kaç gün oldu etkisinden çıkamadım
insan bir anda değişmez ama onu dinleyince değişmeye başladım.

acayip bir şey yazıya dökülecek cinsten değil...

Bilirsiniz kadınlar mübalağa yapmasını sever
tüm samimiyetimle söyleyebilirim ki abartmadan aktarıyorum
eğer sizde tanışırsanız ne demek istediğimi gayet net anlayacaksınız.

sahabe devrinde yaşanılan imanla
hatice ablanın iman kavramı hemen hemen aynı

çünkü dediği şu ifade çok hoşuma gitti;

'' benim için din ekmek kadayıfı tatlısı gibidir.
Merhamet, cömertlik, Allahın yolunda koşturmak, güzel ahlak ekmek kadayıfıdır.

Üzerindeki kaymak ise oruç,namaz,hac gibi ibadetlerdir.

Din, sadece namazdan ibaret değildir''

benim dini bakış açımla onun ki bir olmadığı için bir hayli hayıflandım

tam 4 saat konuştu oturduğum yerden kalkamadım.

Cenab- ı hak ağzından çıkan her sözü kalbime nakış nakış işledi
niye biliyor musunuz?
Yaşıyordu..
iliklerine kadar yaşıyor ve taşıyordu.

Çok fazla konferans seminerlere katıldım

insanlar hep ben merkezli konuştu
ve sonunda konuşma
-hadi hayır yapına
bağlanınca
o konuşma sanki sadece hayır istemek amaçlı yapılan bir konuşmaya döndü.

Formalite icabı düz ve yalın kaldı.

Zaten Hatice abla da kendi hayat serüvenini aktardı ama...
kendi olarak değil Fi sebilillah yolunda,
her şeyin cenab-ı haktan olduğunu bilerek anlattı.
çok basit kelimeleri ondan duyunca ilk defa işitiyormuş gibi oldum

bunun sebebi yaşayan insanın sözünün tesiri.

Hatice abla kendisi bursa da dilruba evlerinin sorumlusu olan bir ablamız.
45 yaşlarında oradan oraya koşan
dik duruşlu ve vakar sahibi bir hanım.

kendisinin kısaca hizmet serüvenini elimden geldiğince yazmaya çalışacağım
verdiği örnekler yaşadığı tecrübeleri
özellikle bursa da olanların gidip dinlemesini nacizane tavsiye ederim.

daha 9 yaşındayken
çevresindeki ihtiyaç sahiplerine evlere yemekler götürmeye başlamış
tabi bu merhamet onda okuduğunuz gibi çekirdekten oluşmuş.

Bir gün annesi kızıp bu gece kandil sokağa çıkmak yok,
hadi kursa mevlüde gidiyoruz demiş
hatice abla oraya hiç gitmek istemese de annesini kırmamış ve gitmişler

diyor ki;
'' hoca sohbete başladı komşusu aç yatarken tok olan bizden değildir.
içimden dedim ki bu mahallede ki açlardan haberiniz var mı acaba?

bu caminin avizelerine vereceğiniz parayla 10 yoksul hane doyar.

Benim dinim bu olamaz''
ve o günden sonra hizmetlerini daha büyük bir şevkle yapmaya başlamış.

kendisi sonrasında evlenmiş ve eşiyle bu hizmetlere devam etmişler
eşiyle bu şartla evlenmiş.
kolay bir aileye gelin olarak gitmemiş sürekli parayı savurduğunu
o yaşlılar yüzünden ellerinde avuçlarında birşey kalmadığını söyleyerek
hatice ablanın cömertliğini ayıplamışlar.

Daha sonra ramazan ayında,
evinde yemek pişirmeye başlamış
evdeki koltukları dışarı alıp eve 3 tane seyyar ocak alarak
o ramazan tüm ihtiyaç sahiplerinin kapılarını dolaşmış.

Mesela birinin canı tatlı mı çekti
ona özel olarak tatlı, börek ne isterse de eklemeyi unutmazmış.

arkasından kimsesiz çocukları ve sokaktaki yaşlılar derken
Hatice ablanın hizmetleri almış başını gitmiş.

evine sığmayınca eski bir binayı elindeki malını ve birikmişini vererek onarmış
oraya bu insanları yerleştirmiş.
onların altlarının temizlenmesinden tutun her türlü ihtiyaçlarına kol kanat olmuş

insanın inanası gelmiyor.

Dediği ise şu
ben varlıklı bir insan değildim
hayır yapmak için zengin olmayı da beklemedim

-*olanı verdim *

beni etkileyen noktalardan biri bu oldu

evet olanı vermek..

Gidip marklara
yada tanesi 100 tl olan şallara para yatıracağına

olanı vermek..
karşılığı yalnızca Allahtan beklemek.

O kadar teslimiyet ehli ki
her şeyi rahmandan diye
öyle derinden kabullenmiş ki,
imanına gıpta ediyorsunuz...

sonrasında manevi büyüklerin yardımı ve destekleriyle
dilruba evlerini açmış

isim vermiyorum fakat
rabbim gönlü güzel kullarıyla mutlaka yolunuzu kesiştiriyor
şüpheniz olmasın.

Dilruba evleri hizmet vermeye başlamış
bakmış işler yolunda demiş ki;

yarabbi bu koltuk bu masa başında işlerimi yapmaya mı beni terk eyledin.

Ve hızını alamayıp 2 çocuğuyla suriye sınırına gitmiş
orada tam 500 çadır dikmiş savaşın ilk çıktığı zamanlar tek başına bir kadın...

subhanallah..
orada ne kadar ihtiyaç sahibi varsa kendi kıyafetinden başlayarak vermeye başlamış.
banyo yapmaları için hamamlar ayarlamış
ve bunları cenab-ı haktan istemiş kullarından değil..

çok uzatmayayım urfa da bir şekilde yetkililere ulaşıp yetimhane açmış.

Suriyelileri kınayanlara özellikle seslendi dedi ki;
burada bir ateş çıksa bir taneniz durmazsınız
bugün kınadığınız başınıza gelmeden de ölmezsiniz''....

şuan hizmetlerini aksatmadan devam ettiriyor.

Üstelik kanser geçirmiş
3. evreye kadar gelmiş
kimseye söz etmemiş
ve bunun tedavisini
rabbinden beklemiş
bakın böyle bir insan...

En son uyuşturucu bağımlısı gençler için
bir merkez evi kurduğunu açıkladı

durmuyor... durduramazsınız da...

biz 10 kişi gelsek
bu hizmetlerin bir tanesini yapamayız ama
o tek başına yapıyor.

bir hayr yapacaksınız derneklere para vermekle olmaz bu iş

Allah için adanarak bir hayr yapacaksınız
bedenen orada bulunmanız icab eder.

Kendisine hayr yapmak isteyenlerin hayırlarını geri çevirmezmiş ama
asıl hayr yapmak istiyorsanız
bugün yaşlı bir teyzenin yemeğini yap altını temizle,
bir yetimle tüm gün ilgilen
diye tavsiyeler veriyormuş

evet arkadaşlar
bizim hatamız algımızdan kaynaklanıyor.

Sanki parayı verince
dünyanın en diyargam insanı biz oluyoruz
ama yok bu değilmiş
anladım.

dediğim gibi çok uzatmak istemiyorum
inanın ne yazıya ne kabına sığmaz biri.

şimdilik bu kadarıyla kalsın

aşağıya kendisiyle yapılan bir röportajın
ve dilruba evlerinin tanıtım videosunu ekliyorum.

Rabbim ümmete böyle haticeler nasip eylesin...

5h6rhh5qcCQ <<VİDEO TIKLA

http://www.islamveihsan.com/fedakar-hizmetkar-hatice-hanim-ile-hasbihal.html


HAYIRSEVER HATİCE OKUR ile ilgili görsel sonucu

Muhakkak ki, okuduğunuz satırlar sizi bambaşka âleme götürecek…
En önemlisi ise, artık hayatınız eskisi gibi olmayacak!.. Bilhassa yaşlılara, âcizlere, zavallılara bakış açınız değişecek. Hattâ seneler sonraki kendi ihtiyarlığınız ve belki de yalnızlığınız gözünüzün önüne gelecek… Nihayet hayata daha fazla merhamet nazarı ile bakmayı öğreneceksiniz.

"HATİCE ACİZ BİR KUL"...

Hatice Okur Hanım kimdir? Meşgul olduğunuz hizmetten biraz bahsedebilir misiniz?

Hatice Okur, âciz bir kul...

Meşgul olduğum hizmetten bahsetmek
biraz sıkıyor beni…

İnsanlar, bana
sanki olağanüstü bir şey yapıyormuşum gibi davranıyor.

Biz olağanüstü bir şey yapmıyoruz!
Siz namaz kılan, oruç tutan ya da İslâm’ın beş şartını yerine getiren birisi ile
sırf bunları yaptı diye röportaj yapıyor musunuz?

Eğer yaptığımız insanüstü bir şey olsaydı,
ne Kur’ân-ı Kerîm’de, ne de hadîs-i şerîflerde bu hizmetler bize emrolunmazdı.
İşte biz de
Rabbimizin emrettiği bir hizmeti yapıyoruz.

Biz,
Allâh’ın bize ihsan ettiği nimetlerin
zekât ve sadakasını vermeye çalışıyoruz.

Zira Rabbimiz,
 “O gün verdiğimiz nimetlerden
elbette hesâba çekleceksiniz!..”
 (et-Tekâsür, buyuruyor.

Vallâhi Rabbim emretmese,
ucunda Allah’ın rızası olmasa bu çile çekilmez!..

Biz,
her mü’minin yapması gereken bir işi yapıyoruz aslında... 

“Komşusu açken tok yatan bizden değildir.”,

“Yaşlısına ve yetimine merhamet etmeyen
bizden değildir.”
 
buyuran bir Peygamberimiz var.

Bizim önümüzde örnek olan Rasûlullah -sallâllâhu aleyhi ve sellem-’dir.

Biz, O ne yaptıysa, onu taklid etmeye çalışıyoruz.

Yani Hatice de normal bir insan,
günahları içinde kaybolmuş,
affolunmak için bahâneler ve vesîleler arayan
âciz bir kul…

resim

 "YA BÖYLE YAŞARIZ YA DA
BİRLİKTE YAŞAMAYIZ!"

Kimsesiz yaşlılara hizmet etmeye nasıl başladınız?

Kendimi bildim bileli bu hizmetin içindeyim, elhamdülillah!

Babam fedâkâr ve idealist bir öğretmendi.
Bize hep şöyle nasihat ederdi:

“-Yapacağınız bir işe önce karar verin,
sonra da o işte sebatkâr olun!..” derdi.

Osmanlı yaylası Domaniç’te büyüdük ve oralarda insanların yaşlısına değer verdiğini,
evinin en kıymetli köşesinde ağırladığını
veya kardeşi ölünce
onun evlatlarını kendi evladı gibi
bakıp büyüten yiğitleri,
yetimin haklarını gözetenleri görerek büyüdük.

Bu değerlerin kıymetini de
şehre gelince anladık.

İnsanlar birbirinden kopuk;
herkes, kendisi için yaşıyor.

Hâlbuki köyde böyle değildi,

köyümüzde bir köy odası vardı.
Köye gelen satıcılar
veya başka bir köye giderken akşam olunca
yoluna devam edememiş yolcular orada kalırdı.


Köylü de onlara hizmet etmek için âdeta yarışırdı.

İşte benim çocukluğumda en çok haz aldığım şey
bu yardımlaşma ruhuydu.

Hizmet etmenin lezzetini aldığım için,
evlenirken eşimden mehir olarak
 “Rabbimin yarattığı kullarına hizmet etmeyi istiyorum; bu hususta lütfen bana engel olmayınız. Sizden başka bir talebim yoktur!..”

 dedim.

Eşimle çok zıt karakterlerdeyiz;
kültürlerimiz birbirinden çok uzak…
Bu yüzden evliliğimde bu hayat tarzım sıkıntı oldu
ve bu hususta çok mücâdele ettim.

Ben nihayet, 
“Hizmet benim mehrim ya böyle yaşarız ya da birlikte yaşamayız!” dedim. O da mecbûren kabullendi, sonra kendisi de çok yardımcı oldu.

TANIMADIĞIM BİR DEDE
OĞLUMU İSMİ İLE ÇAĞIRDI

Yaşlılara ilk hizmetimiz de
bundan 13 yıl önce olmuştu.

Bir gün Bursa’da Emir Sultan Hazretleri’nin türbesinin bahçesinde oturuyoruz;
yanımda oğullarım var.
Biri beş, biri de bir yaşında kucağımda..
Karşımızda da çok yaşlı bir dede,
câminin önüne oturmuş.
Yanımızda yiyecek bir şeyler vardı. Oğlum Şemseddin’e:

“-Evlâdım, bu yiyeceklerin bir kısmını şu dedeye götür, ikrâm ediver.” dedim

. Oğlum kendisine doğru yaklaşınca dede:

images“-Gel bakalım Mehmet Şemseddin!..” dedi.

Oğlumu ismiyle yanına çağırınca, bu dedenin boş olmadığını, mübarek bir insan olduğunu anladım. Dedenin yanına vardım, nereden geldiğini sordum. O da Diyarbakır Cizre’den Emir Sultan Hazretleri’ni ziyarete geldiğini söyledi. Ama o kadar çok yorgun görünüyordu ki, ayakları şişmiş, bankta iki büklüm olmuştu. Ben de:

“-Dedeciğim, nerede kalacaksın!” diye sordum.
O da kalacak yerinin olmadığını söyledi.
Bunun üzerine:

“-Hadi o zaman bize gidelim, biz de kalın!” dedim. Dede:

“-Ya efendin kızarsa?!” dedi.

“-Senin gibi misafire niye kızsın ki?!”
 diye karşılık verdim.
O da kabul etti.
Hep birlikte evin yolunu tuttuk.
İki-üç gün onu evimizde misafir ettik.
Eşim de bu dedeyi çok sevdi.
İsmi, Osman Yavuz Efendi idi.

O sıralar çocukluğumdaki köy odaları aklıma geldi. Bursa’mızda böyle misafirlerin kalacağı yerlere ne kadar ihtiyaç vardı?!

Düşünsenize Emir Sultan Hazretleri’nin yanında
bir misafirhanemiz olsa…
Yeryüzünde Emir Sultan Hazretleri’nden bir tane… Allah Rasûlü’nün kıymetli torunu;
kendisini çok sevenler ve uzak yerlerden
ziyaretine gelenler var.

“Allâh’ım, şu misafirin hürmetine bize böyle bir kapı açsan, biz de bu kapıda hizmet etsek!..” 
diye duâ ettim.
Osman Yavuz Dede de bizde kaldığı süre boyunca hep duâ etti.
Ayrılırken bana şöyle dedi:

“-Evladım,
sana Rabbim ecdâdının han kapıları gibi kapılar açsın. Kıyâmete kadar bu kapılar kapanmasın;
içinde çorbalar kaynasın.
İçinde yaşlıların ve çocukların olsun.
Dilrûbâ evlerin olsun!..”

Bu duâ, bugün tahakkuk etti işte…
Bu olaydan üç-dört yıl sonra, yine
Emir Sultan’ın bahçesinde iki ayağı kesik bir dede ile tanıştık.
Allah gani gani rahmet etsin;
bu hizmetin kurucusu o oldu.
Kendisi kurrâ hâfızdı.
Beş evladı varmış; çocuklarının çoğu ilahiyatçıydı. Ama dede, evinde yalnız yaşıyordu.
Evinin içi anlatılamayacak bir şekildeydi.
O zaman eşi de hayattaydı.
İkisi de yaşlı ve bakıma muhtaç…
Amcanın zaten iki ayağı da yok!

Afedersiniz, bu dedenin yanında iki kova var; birisine küçük abdestini boşaltıyor,
diğerine de büyük abdesti…


Yaşlı nine, o kovaları tuvalete götüremeyecek durumda…
Biz gideceğiz ya da birisi ziyaretine gidecek de gönlü olup onu tuvalete boşaltacaklar.
Bazen gittiğimizde iki kova da dolu olurdu. Bazen çok işimiz olup da gidemezdik; gittiğimizde kurtlanmış olurdu pislikler... Ve iki yaşlı, bu pislik dolu kovalarla aynı odada yaşıyordu. İşin garibi de bütün vakıf ve derneklerin bu dededen haberi vardı. Ama herkes gelip sadece erzâk bırakıp gidiyordu.

15669_2

Ben bir arefe günü, evlerine temizliğe gittim.
Evi temizlerken evinde bir torba dolusu para gördüm. Meğer etraftan yardım olarak gelen paraları koymuşlar oraya…
Bir şizofren hastası oğlu vardı. Kapıyı, pencereyi kırar; ellerindeki parayı alıp giderdi. O zaman vakıfların ve derneklerin yaptıklarının yanlış ya da eksik olduğunu gözlerimle gördüm. İyi niyetle erzak götürüyor, parayı da veriyor, ama o kimselerin ne o erzakla yemek yapacak, ne de parayı harcayacak gücü var!.. Bu insanlar birebir bakıma muhtaç!.. “Bu insanlar için bir dernek kurulmalı!..” diye düşündüm.
Benim annem o durumda olsa, ona erzak veya para verip kendi hâline bırakmam; alır, evimde bakarım diye düşündüm.

Eşiniz, “Benim mehrim hizmet yapabilmek!..” dediğinizde, “Ne hizmeti? diye sormadı mı?

Hayır, sormadı. Ben evlenince önce mahallemizdeki yaşlılara hizmet ederek başladım.

Hattâ çocukluğumda da mahallenin yaşlılarına hizmet ederdim. Elim ilk süpürge tutmaya başladığında, ben kendimi yaşlıların evini temizlerken buldum.

Meselâ babam, 17 Eylül sürgününde şeriatten dolayı yargılanmış ve Gediz tarafına sürgüne gönderilmişti. Oraya bir gittik; herkes depremden sonra ya İzmir’e ya da Almanya’ya taşınmış. Büyük binaların yanında küçük küçük kulübeler var; orada da yaşlılar yaşıyor. O bölgenin ahâlisi, yaşlıları evlerine almamışlar; yaşlıların hepsi de bu küçük kulübelerde bakımsız bir şekilde yaşamaya çalışıyor.

Ben henüz üçüncü sınıftayım. Okuldan gelince hemen o yaşlıların evlerini temizlemeye giderdim. Ne tuvaletleri var, ne de kulübelerde çeşmeleri… Ben onlara dışarıdan su taşırdım. İçimde onlara karşı müthiş bir merhamet duygusu vardı.

Düşünsenize, şu Fatma Nine’nin
(106 yaşındaki Fatma Nine) kulübede yalnız yaşadığını… Hepsi böyle yaşlılardı.
Yani yerlerinden kalkıp bir şey yapamayacak kadar âciz durumdaydılar.

Ama hiç kimse onların o bakımsız hâllerinden rahatsız değildi. Çünkü herkes yaşlısına öyle baktığı için hepsine normal geliyordu. Ölüsünü bulunca gömüyorlardı. Hiçbirisi de bu ölen aç mı öldü, soğuktan mı öldü diye sormuyordu.

Ben küçücük çocuğum.
Evde annemin yaptığı yemeklerden bu yaşlılara yiyecek götürürdüm.
Bu yüzden annem bana kızardı.

“-Yine Hınbıl Nine’ye gidip bitlendin!..” der ve döverdi.

vali-harput-dilruba-evleri-nde-gonullu-hizmet-3132331_300

Sizin için hizmet ne demektir?

Toplumumuzda hizmet anlayışı çok farklı... Öncelikle dinden ayrı bir şey gibi algılanıyor.

Ben sağlıklı olayım, dinimi yaşayayım.
Muhtaçların acziyeti bana bulaşmasın!..


Annem, ben bitlenip geldiğimde kızardı;

hâlbuki benim çocuğum aynı şeyi yapsaydı,
ben ona kızmaz, her defasında çocuğumun bitini temizlemeye çalışacağıma

önce gider o yaşlıları temizler,
sonra çocuğumu temizlerdim.

Tabiî burada annemi de yargılamak niyetinde değilim! O da onları görünce öyle olacağını zannetmiştir.

Bir de hizmet, içten, yürekten gelen bir şey!.. Birisinin itip kakmasıyla olacak bir iş değil!..

O köyün çoğu, bir cemaate bağlı kimselerdi.
Onların yaşlılarına tavrını görünce,
bana göre “Din bu değil!..” dedim.

 “Ben büyüyünce Allah bana imkân verirse, elimle, dilimle, malımla mülkümle uzanabildiğim kadar herkese yardımcı olacağım!” diye niyet etmiştim.

Niyetiniz, eşref saatine denk gelmiş; bugünkü hizmetleriniz o günkü niyetinizin bereketi olsa gerek!..

Elhamdülillah, Rabbim hep o aşkla büyüttü beni... Bu niyet ve duâ, her geçen gün daha da arttı.

Evlendikten sonra da önce eşimin akrabalarından başladım işe…
Eşim de sağ olsun destekledi; muhtaç olanlara evden erzak götürüyorduk.

Kayınvâlidem de kızıyor, ama kötü niyetinden değil!.. Muhtaca verince evdekinin azalacağını zannediyor.

“-Ya, evde on yumurtan var; sen gidip beşini başkasına veriyorsun. Önce çoluğunu çocuğunu düşünmelisin!. Çocukların büyüyor, onlar için birikim yapmalısın. Vermenin sonu yok!..” diye nasihat ederdi.
Ama beni,
ne annem-babam, ne de eşimin âilesi vazgeçiremedi.

8480_NLY_5578_201111181016

Çevreden bu kadar baskı varken, eşiniz etkilenmeden size yardım etmeye
devam ediyor muydu?
 

 

Tabiî, etkilendiğizamanlar oldu.
Birkaç kırılma noktası da yaşadık. Kayınvâlidemlerle aynı evde oturuyorduk.
Ortak iş yapılıyordu. Ve çok gerildiğimiz zamanlar olup da kopma noktasına gelince kayınvâlidemle kayınpederimin önüne diz çöküp oturur:

 

“-Sizi çok iyi anlıyorum.” der, özür dileyip alttan alırdım. Onlara:

“-Biliyorum, beni anlamak çok zor!.. Ama siz de beni anlayın. Ben de böyle yaşayınca mutlu oluyorum…” deyince sağolsun, onlar hemen yumuşarlardı. Mutlu olurlardı önlerinde oturup özür dilememden… Sonra sil baştan başlardık. Sonra imkânlar elverdi; evimiz, işimiz ayrıldı. Tabiî, bu beni daha da rahatlattı. Bir deprem olsa kendi kendime hemen kermes yapar; eşimi, dostumu bir araya getirir, hemen yardım gönderirdik.

Bundan dokuz yıl önce Ramazan yaklaşırken “Bu Ramazan’da ne hizmeti yapsak?” diye düşünüyordum. O zaman aşevleri çok yaygın değil!.. Aklıma sahur ve iftarda böyle düşkünlere sıcak yemek yapıp dağıtmak fikri geldi. Çok sevdiğim bu hizmetlerde finansmanım olan “Nur Kuyumculuk” var. Onlara gittim:

“-Abi, bu Ramazan’da hayır olarak ne yapacaksınız?” diye sordum. O da:

“-Erzak dağıtacağız.” dedi.

“-Abi, şu erzak dağıtma işini bırakın artık...” dedim. Bana merakla:

“-Neden?” diye sordu. Bunun üzerine uzun uzun “yaşlıların o erzakla yemek yapamadığını, hattâ bizim Hâfız Dede ile hanımının durumunu” onlara anlattım.

“-O erzaklar kurtlanıyor; onu köşeye atan, sevmediği evlatları gelip o erzakları alıp gidiyor. Sizin hayırlarınız da tam mânâsıyla yerini bulamıyor!..” dedim. O da:

“-Peki, bunun yerine ne yapalım o zaman Hatice Hanım?” diye sordu. Ben de bu fırsatı bekliyordum:

“-Abi, sen dağıtacağın erzakları bana getir. Ben onlarla yemek yapıp dağıtayım!..” dedim.

“-Sen nasıl dağıtacaksın?” diye sorunca:

“-Bulurum bir yol!..” demekle yetindim. Bunun üzerine, o:

“-Olur mu hiç öyle şey?!.. Ben sana şoförle araba da vereyim!” dedi, sağolsun…

GELMESEYDİNİZ ORUÇ TUTAMAYACAKTIK

Oradan çıkıp muhtarlıklara gidip gerçekten yemek yapacak durumda olmayan insanları tesbit ettik. O zaman bu durumda 57 tane yaşlı buldum. Hepsine tek tek gidip iftarlık ve sahurluk getireceğimizi haber verdim. Hiç unutmuyorum, bir eve gittim.

Nine felçli, dede âmâydı. Nine dedi ki:

“-Biz hiç bu yaşımıza kadar orucumuzu bırakmamıştık. Fakat bu sene tutamayacaktık. Rabbim sizi bizim duâmızla yola çıkardı.”

Bu insanların üst katında oğlu ile gelini var. Ama küs olduğu için bir kap yemek vermiyorlar. İnsanlığımız bu hâlde işte!..

bugiadli-kadin-girisimciler-yaslilara-gonul-elini-uzatti-CHA-870641-1-tBu arada yemek yapacak yer de arıyoruz. Birisi söz vermişti, Ramazan’da bizim yemekhaneyi kullanırsın diye… Tabiî, bize sözünü unutup “Personel nasıl olsa oruç!” diye yemekhaneyi kırdırıp tâdilâta başlamış. Ramazan’a bir gün kaldı ve hâlâ yer bulamadık. Nur Kuyumculuk sözünde durdu; bütün erzakı benim evime indirdi. Araba hazır, şoför hazır... Aşçıyı da buldum, sadece yer yok!..

“Yâ Rabbi, ben bu insanlara söz verdim, bizi mahçup etme!..” diye duâ ediyorum durmadan… Sonra eşime dedim ki:

“-Muratcığım, salondaki koltukları bodruma indirsek, doğalgaz borularından iki uç çektirip odaya iki büyük ocak koysak da evde pişirsek yemekleri… Hem evde çocuklarıma bakarım, hem de dışarı çıkmadan hizmetimi yapmış olurum. Hem bir ay gelir geçer. O insanlara söz verdim, kapıya bakarlar!..”

Beyim çok kızdı:

“-Delirdin mi sen? İki küçük çocuk var; annemleri annenleri iftara alacaksın. Onlara ne deriz?! Akıllı insan bunu yapar mı?!” diye bana bağırdı, çağırdı. Kapıları çarpıp dışarı çıktı. Bizim evden çıkıp köşeyi dönünce mahallemizde meczup bir çocuk var, onunla karşılaşmış.

Bu meczup çocuk, 17 yıl boyunca yatalak annesine bakmıştı. Bu çocuk, eşime o hiçbir şey demeden:

“-Murat abi, ya otuz gün… Gelir geçer. Ben annemi on yedi yıldır sırtımda taşıyorum!..” demiş.

Bizimki beş dakika sonra geri döndü. Ben ağlıyordum.

“-Hanım sen ne istiyorsun?” diye sordu. Ben de:

“-Salondaki koltuklar bodruma inecek!..
İki tane de büyük ocak istiyorum.” dedim.

Düşünün, evim 70 metrekare…
Salonumda iki kocaman ocak…
Kocaman tencereler…


Aşçı kızımız da başladı. İlk hafta huzurla hizmetimizi yaptık. Bir hafta geçmeden aşçı kızımız geldi:

“-Hatice abla, Askeriye’ye aşçı alınacakmış. Ben sana söz vermeden evvel oraya başvurmuştum. Şimdi de beni çağırıyorlar. Seni yüzüstü bırakmak da istemiyorum, ne yapayım?” diye sordu.
Ben de:

“-Yavrum, senin paraya ihtiyacın var.
Benim sana vereceğim iş, bir aylık…
Sonra sana nereden iş bulayım?!
Sen o işi kabul et, ben başkasını bulurum.” dedim.

Kızcağız gitti. Biz başka bir aşçı bulduk.
Emekli aşçı amca eve geldi. Salondaki ocakları görünce:

“-Vallahi, benim hanım böyle bir şey yapsa,
onu hemen boşarım.
Sana izin veren adam da adam mı?!” dedi.

Aşçımız sabredilecek gibi değil,
beni her gün azarlıyor.

“-Sen deli misin?
Bunun karşılığında para alıyor musun?”

“-Amca, ben bunu hayır için yapıyorum!” dedikçe daha da hiddetlendi. Üç gün sonra eline parasını verdik. Hediye paketi de hazırladım.

“-Amca, Allah râzı olsun!.. Ben hayır yapmak istiyorum, ama sen benim hayrıma engel oluyorsun. Çok sağol!..” dedik ve yol verdik. İş başa kaldı.

“-Yâ Rabbi, aşçı kıza yemeği yaptıran da Sensin.
Bu aşçı Sâbit Bey’e yaptıran da Sensin!
Ben de Senin kulunum. Benim onlardan neyim eksik, bana da yaptırıver. Bu, Senin için çok kolay!..” dedim.

kapak.p1

YAPTIKLARI DUALARI DUYSAYDINIZ
NEDEN VAZGEÇMEDİĞİMİ ANLARDINIZ

Bu kadar engele rağmen hiç bırakmayı düşünmediniz mi?

Hayır, hiç düşünmedim.
O sıcak yemeği götürdüğümde o insanların gözlerindeki sevinci görseydiniz...
Düşünün, tam iftar vakti, sıcacık yemeklerle kapısını açıyorsun. Bu arada o muhtaçlar bana hep evlerinin anahtarlarını verdiler.
Kapıyı açıp giriyorum, önlerine kuruyorum sofrayı, kirlilerini alıp çıkıyorum.
O sevinci görmeniz lâzım!..
Yaptıkları duâları da duysaydınız
neden vazgeçmediğimi çok iyi anlardınız.

Beni taşıyan şoför de görüyordu olup biteni…
O da çok etkilendi ve çok haz aldı.
O Ramazan,
benim en sevdiğim Ramazan’dı

ve biz dört yüz kişiye iftar dağıtmıştık.

Meğer sıcak yemeğe muhtaç ne kadar insan varmış?! Bunlar bizim ulaşabildiklerimiz,
bir de ulaşılmayanlar var.
Zorlukları yok muydu? Vardı.

Günlerce sularım kesildi.
Koca koca tencereler, küçücük mutfağımın tezgâhında yıkandı,

ama hizmetin lezzeti yanında zorluklar silindi gitti.

Arefe gecesi topladık salonu; sildik, süpürdük, yerleştirdik. Bayrama huzur içinde kavuştuk, elhamdülillah!

Bu arada
evlere yemek vermeye devam ediyorsunuz, değil mi?

Tabiî, onu hiçbir zaman bırakmadık.
365 gün, üç öğün yemek dağıtma işimiz devam ediyor.
Yani aynı evde yaşlılara bakıyoruz, yemek yapıyoruz ve âilece bu evde kalıyoruz.
Bir de anaokulu ihtiyacı hâsıl oldu.

Biz de anaokulu açtık.

Kaynak: Halime Demireşik, Şebnem Dergisi, 108.sayı


 
  *** SİZİ KUTLUYORUZ *** BUGÜN 1190265 ziyaretçi (2633820 klik) MİSAFİRİMİZ OLDUNUZ ***  
 
haberler haberler


Google Arama
Sitemde Arama
Yaşam ve İnsanlar

İstanbul Servisleri Neden Pahalı ? burakesc
Namaz Kılan Minik ile burakesc
GİMDES Helal Gıda Ramazan Buluşması burakesc
Bu web sitesi Łcretsiz olarak Bedava-Sitem.com ile oluşturulmuştur. Siz de kendi web sitenizi kurmak ister misiniz?
‹cretsiz kaydol