Create Your Own Countdown

Google

   
  *** İYİLİK İİN KOŞANLARIN YERİ***
  BİROL AYDIN GAZETECİ NASIL OLUR
 

Posted: 30 Jun 2015 09:20 AM PDT

1999 Depreminde bir çok şey enkaz altında kalmıştı.

Devletin devasa aygıtı, olanakları, kimi zaman da insanlığımız…


Çöken binaların altında kalan bir şey daha vardı; o yıllarda yaşamımızı henüz işgal etmeye başlamış olan cep telefonları.

Şimdiki gibi yine üç şebeke, isimleri değişik; Turkcell, Telsim, Aycell (yoksa Aria mıydı?)

Enkazın altında, cep telefonlarının kendisi ile birlikte bu firmalar da kalmıştı.

Günlerce süren sessizlik, çalışmayan hatlar...

Görüldü ki, çağın teknolojisi iddiasındakilerin, “7.4”lük canları varmış aslında.


“15/17 OCAK-CEPLER SUSACAK”

O zamanlarda başka bir tüketici örgütü, Müstakil Tüketiciler Birliği’nin başındaydım.

Deprem ülkenin aklını başına getirmiş, her şeyi yeniden sorgulamaya başlamıştık.

Soru soranlar kervanında biz de vardık;

 “Bu kadar sabit ücret alıyorlar,

yüksek vergiler ödüyoruz,

tarifeler ateş pahası.

Ama depremde çalışmadı,

kaç gün geçti hala çalışmıyor bu cep telefonları”




diyerek  başlayan bir çalışmaydı



 ***“15/17 OCAK-CEPLER SUSACAK” 



kampanyası.


O tarihte yaklaşık altı milyon kullanıcının

dört milyonunun,



üç gün boyunca cep telefonlarını kullanmadığı,



***ülkenin ilk ve en büyük tüketici eylemi.


Soruyu Sormak Gerek

O dönemde tanıştık Birol Aydın ile.

Zaman Gazetesindeydi.

Depremle ilgili neler yaptığımızı sormak için aramış, ben de yapmaya hazırlandığımız cep telefonu eyleminden söz etmiştim.

İlgisini çekmiş, hemen her gün birbirimizi aramış, karşılıklı bilgileri paylaşmıştık.

Ve nihayet,

-sanıyorum 13 veya- 14 Ocak 2000 tarihli

Zaman’ın birinci sayfasında,



sürmanşet tabir edilen puntolarla 



“CEPLER SUSACAK” 



manşeti, mütevazi bir derneğin

ondan da mütevazi boyutlarda kalmaya mahkûm kampanyasını



Türkiye’ye duyurmuştu.




Ondandır, o kampanyanın en büyük eylem olması.


...

Çok zaman düşündüm,

 o iddialı manşeti atmak da



***cesaret işiydi.




(2000 yılında, o koşullarda) toplumda karşılığı var mıydı o tepkinin?

Sanıyorum şöyle yanıtladım kendimi;

 “bazen o soruyu toplumun sorması gerektiğini,

topluma anlatmak gerekir.”




***Birol Aydın’ın yaptığı, tam da buydu.

... 


Sadece topluma mı?

Bazen

atladığımız, göremediğimiz, işitemediğimiz, anlamadığımız konular için

bizi arar,

o her zamanki güçlü nezaketiyle bizi alır,

görmemizi istediği yere getirir, usulca bırakırdı.


O hızlı, cesur, yetenekli bir gazeteciydi.

O, mesleğinin ilk yıllarında, biz de sivil toplum işlerine yeni bulaşmıştık.

Birlikte büyüdük, birlikte öğrendik, birbirimize öğrettik çok şeyi.






***Zorunlu Bağış Haritası




Yine 2000’li yıllar.

2003 veya 2004.

Hangi devlet dairesine gitsek,

uzatılan bir makbuzla bağış yapmadan işimizi göremediğimiz zamanlar.




Her devlet kurumunun ve okulun içine çöreklenmiş

 “bilmem ne koruma derneği”ne uğramadan nüfus cüzdanı alamıyor, çocuğumuzu okula kaydettiremiyor, tapu çıkartamıyorduk.


Toplanan paralar birilerinin cebinden çok kurumun ihtiyaçlarına harcanıyordu. Buna inanıyorduk.

Devletin ihtiyacı var, yurttaşından yardım istiyordu.


İtiraz Birol Aydın’dan gelmişti; 



“toplanan para kadar vergi koysunlar,

harç koysunlar,

bütçeye alsınlar.

Gelen-giden denetlensin.”


O soruyu bize de sordurtmuştu.




Birlikte ülkenin 



“Zorunlu Bağış Haritası”nı oluşturmaya başlamıştık.




Yurttaşa çağrı yapmış;

hangi kurumda, ne kadar zorla bağış alınıyor listeleyelim demiş,



bunu ülkeye duyuran da, yine ısrarlı manşetleriyle



Birol Aydın olmuştu.


O çalışma sonrası iktidar yasa çıkarmış,



kamu kurumları bünyesindeki dernek ve vakıflar kapatılmış



veya kamu kurumu dışına çıkarılmış,

okullarda zorunlu bağışın önü hissedilir ölçüde kesilmiş,



her şeyden önce bu dernek ve vakıfların kasasının



***örtülü ödenek gibi kullanılması işi bitirilmişti.


***Yandaş Olmadı, *

Olandan Uzak Durdu




Bir gün bir eposta düştü kutuma.

Birol Aydın’dan geliyordu.

İstanbul Büyükşehir Belediyesinin bir uygulamasından söz edip bu konuda neden bir şey yapmadığımızı, sessiz kaldığımızı soruyordu.

Sormakla kalmıyor, 

“iktidardakilerin adamı” mı olduk diye veryansın ediyordu.

Geçmiş zaman;

tepkisine neden olacak bir durumun olmadığını anlatmıştık,

barışmıştı bizimle.


Sadece

doğrudan,

adaletten,

milletinden,


ülkesinden ve Hakk’tan yana yandaştı.




Başka hiçbir şeye yandaş olmadı, olandan da uzak durdu.




Hani medyanın içinde bulunduğu,

eğrilerin doğrultulmak istendiği,

doğruların da yalan fırınlarına atılıp

eritilmeye çalışıldığı zamanlar için 



“gazeteci nasıl olur” 



sorusunun yanıtıydı Birol Aydın.


....

Gerçek gazeteci görmek için



Birol Aydın’a bakın, yeterli.

Sadece ona değil,

yanındaki meslektaşlarına da bakın.

....


O, haberciydi, ben haber kaynağı.

İkimiz de fâni. 

Yola koyulan şimdilik o oldu.

Uğurlar olsun Birol Aydın.

Hakkımız var ise, helâldir.


 
  *** SİZİ KUTLUYORUZ *** BUGÜN 1142112 ziyaretçi (2489142 klik) MİSAFİRİMİZ OLDUNUZ ***  
 
=> Sen de ücretsiz bir internet sitesi kurmak ister misin? O zaman burayı tıkla! <=
haberler haberler


Google Arama
Sitemde Arama
Yaşam ve İnsanlar

İstanbul Servisleri Neden Pahalı ? burakesc
Namaz Kılan Minik ile burakesc
GİMDES Helal Gıda Ramazan Buluşması burakesc